Ειρηνική επανάσταση

Μεταξύ σοβαρού και αστείου λέγεται αυτές τις μέρες ότι αν νικήσουμε, θα γραφτεί στο βιβλίο Γκίνες όλο το συμβάν που οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση της χώρας. Αυτό που σήμερα δεν μπορεί όμως να εκτιμηθεί είναι τα πόσα βιβλία θα χρειάζονταν για να γραφτούν οι εμπειρίες, οι απίστευτες εμπειρίες που αποκομίσαμε από τη στενή και μαζική επαφή με τους πολίτες σ’ αυτή την πρωτοφανή, σε χρονική διάρκεια και όχι μόνο, διπλή προεκλογική περίοδο.

Δεν είναι μόνο η εναγώνια κατάθεση και απαρίθμηση των ελλείψεων και των αναγκών, όλων αυτών, δηλαδή, των στοιχείων που συγκροτούν το σημερινό σκληρό «κοινωνικό ζήτημα» στη χώρα μας. Δεν είναι μόνο, επίσης, ο αυθεντικός πολιτικός λόγος, οι άψογα διαρθρωμένες σκέψεις και προτάσεις που κατατέθηκαν μέσα σ’ ένα πρωτόγνωρο περιβάλλον ταξικότητας στην κοινωνία μας. Σε όλους τους χώρους δουλειάς και στις τοπικές λαϊκές συνελεύσεις ήταν παρόντα τα παραπάνω στοιχεία.

Είναι, όμως, κυρίως, αυτό το στοιχείο που κληροδοτεί τον νέο ριζοσπαστισμό στη νέα μεταπολίτευση που ήδη διανύουμε, είναι το στοιχείο που αναδείχθηκε αδρά μέσα από τα πρόσωπα των χιλιάδων ανθρώπων που επικοινωνήσαμε. Ένα χαμόγελο ελπίδας, ένα κοίταγμα βαθιά στα μάτια, μια αποστροφή στην ατομική κατάθλιψη, μια νέα επένδυση στη στάση ζωής του καθένα, μέσα σε αλληλέγγυες και συλλογικές διεργασίες. Είναι το κληροδότημα των πλατειών που πριν δεκατρείς μήνες άρχισαν να γεμίζουν σε όλη την Ελλάδα.

Αυτό το στοιχείο που διαμορφώνει μία νέα αισθητική και πολιτισμική διάσταση στο πρόταγμα της πολιτικής συμμετοχής αποτέλεσε το κύριο συγκρουσιακό στοιχείο με την «πολιτική του καναπέ», με τη μιντιοκρατία, την καθεστική διάθεση για ισοπέδωση και χειραγώγηση των πάντων, εντέλει με τις ίδιες μνημονιακές πολιτικές, που η εφαρμογή τους προϋπόθετε την ηγεμονία όλων των παραπάνω «όπλων» του μιντιακού καρτέλ πάνω στις ψυχές, τα πρόσωπα, την ψυχολογία των ανθρώπων – πολιτών.

Το αίσθημα που αποκομίζει κανείς αβίαστα μέσα από αυτήν την κοινωνική γείωση σε επαφή τόσο με τους πολίτες της μισθωτής εργασίας, όσο και με τις οικογένειες που ως σύνολο δέχονται τις βαριές συνέπειες της ανεργίας και της διαδικασίας φτωχοποίησης, είναι απολύτως πολιτικό και διαμορφώνει ριζοσπαστικές συνειδήσεις που υπερβαίνουν οποιαδήποτε επιχειρούμενη διαδικασία χειραγώγησης μέσω του φόβου. Η επιλογή ΣΥΡΙΖΑ αποκρυσταλλώνει αυτή την ισχυρή αλλαγή της μαζικής συνείδησης και οριοθετεί μια θετική και ελπιδοφόρα υπέρβαση του μεταπολιτευτικού κομματικού δίπολου, κάνοντάς το ταυτόχρονα αποκρουστικό και απορριπτέο ως επικίνδυνο.

Οι μάσκες πραγματικά έπεσαν. Ιδιαίτερα ο Σαμαράς και βέβαια συνολικά το πολιτικό προσωπικό του ΠΑΣΟΚ υπό τον Βενιζέλο φαίνονται στα μάτια και στις ψυχές του κόσμου ως εχθροί για το μέλλον και την αξιοπρέπεια των πολιτών. Όπως απαξίωσαν και δεν κατάλαβαν τίποτα από το μαζικό κίνημα που μήνες κυοφορούσε αυτές τις δομικές αλλαγές στην πολιτική και εκλογική συμπεριφορά των ανθρώπων, έτσι επέμεναν και επιμένουν μέχρι και σήμερα σε μια από τα πάνω εισαγγελικού τύπου πολιτική για να διορθώσουν έναν λαό που πλέον τους αποστρέφεται μαζικά.

Η ακροδεξιά ατζέντα και συμπεριφορά του Σαμαρά, πέραν από διχαστική και επικίνδυνη από κάθε άποψη για το μέλλον του τόπου, αποδεικνύεται και απολύτως άσφαιρη επικοινωνιακά στον βαθμό που επένδυσε απροκάλυπτα στον στόχο να αποδεχτεί ο κόσμος τον βιασμό και την καταστροφή του για να μείνει ο πολίτης «ασφαλής» και μόνος – έρμαιο και όμηρος στην κοινωνική λαίλαπα των μνημονιακών επιλογών.

Όταν μάλιστα επιχειρήθηκε να επενδυθεί αυτή η πολιτική του εκφοβισμού με το σενάριο της ευρωπαϊκής απομόνωσης της χώρας και της συνεπαγόμενης προσωπικής εξαθλίωσης ως κεντρικό διακύβευμα των εκλογών, τότε πράγματι η αποκάλυψη του αποκρουστικού προσώπου της πολιτικής του μνημονιακού μπλοκ έγινε τέλεια. Βήμα με το βήμα, σε κάθε επεισόδιο αυτής της μακρόχρονης, αλλά και εξαιρετικά πυκνής πολιτικής περιόδου, έγινε η αποδόμηση σε μαζική κλίμακα των στρατηγικών που είχαν επιλέξει ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος. Ταυτόχρονα, οικοδομήθηκε μαζί με τον λαό, με βάση τις ανάγκες και το κεντρικό αίτημα για την ανάκτηση της αξιοπρέπειας, η εναλλακτική στρατηγική της ελπίδας που την εκφράζει σήμερα -και ως επιλογή για την κάλπη- η δική μας παράταξη.

Είναι τόσο δυνατό αυτό το ποτάμι που δείχνει τον δρόμο στις εξελίξεις μέσα στη νέα μεταπολίτευση, που δεν μπορεί παρά να αφουγκραστούν τη δύναμη και τα πιστεύω του οι ηγεσίες άλλων κομμάτων της Αριστεράς που ηθελημένα εδώ και καιρό αποστρέφουν το βλέμμα από αυτή την κεντρική διεργασία που αναδιαμορφώνει τους πολιτικούς συσχετισμούς σήμερα στην Ελλάδα και αύριο σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όταν ισχυριζόμαστε, λοιπόν, ότι ο λαός θα σφραγίσει τις εξελίξεις με το σημερινό αποτέλεσμα της κάλπης, ανοίγουμε την πόρτα για τη συμμετοχή και τη συνδιαμόρφωση αυτών των εξελίξεων με την ενεργητική παρουσία και όλων των δυνάμεων της Αριστεράς. Η εμμονή μας αυτή, αν και σήμερα είναι έξω από κάθε συζήτηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ έχει κατακτήσει την ηγεμονία μέσα στον χώρο της Αριστεράς, είναι ακόμα ένα στοιχείο φερεγγυότητας που καθιστά ρεαλιστικό το σχέδιο και αποτελεσματική τη διακυβέρνηση από αύριο μέσα από ένα μπλοκ «ισχυρής εντολής», ιδιαίτερα προς τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Κυριακάτικη Αυγή, 17 Ιουνίου 2012

Αρέσει σε %d bloggers: