Θαύμα

«Το θαύμα θα γίνει εδώ», τέλειωσε την βδομαδιάτικη παραληρηματική του ομιλία ο Ε. Βενιζέλος.  Οι παρεμβάσεις του, εκτός του λίγου χρόνου που διαθέτει στην αναγγελία εντελώς συγκεκριμένων μέτρων, γράφουν ιστορία, γράφουν πράγματι το «αφήγημα», που από πέρυσι ο ίδιος έψαχνε και εισηγείτο  προς την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ να διαμορφώσει, με την άνεση του αμέτοχου τότε στα της οικονομικής πολιτικής.  Ο αντιπρόεδρος επιδίδεται συστηματικά στην ακραία και μαζικής απεύθυνσης ρητορική της τρομοκρατίας, το «σοκ και δέος» αποτελεί το απαύγασμα  της πληθωρικής δημόσιας επικοινωνιακής στήριξης των κάθε φορά αντικοινωνικών μέτρων, που εισηγείται και επιβάλλει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Επιβάλλουν εντελώς αυθαίρετα και αυταρχικά στο λαό, με τη συναίνεση του ευρύτερου μνημονιακού μπλοκ των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων της διαπλοκής,  εξοντωτικά για τη ζωή των ανθρώπων και την κοινωνία μέτρα  που προκαλούν όλο και περισσότερο «αίμα και δάκρυα» με το επιχείρημα ότι δήθεν η μη προσφυγή σε τέτοια ακραία μέτρα θα οδηγούσε σε ακόμη περισσότερα «αίμα και δάκρυα».  Παραλογισμός; Όχι βέβαια. Η λογική των προγραμματικών νεοφιλελεύθερων μονόδρομων  που ανατροφοδοτούνταν, από εικοσαετίας τουλάχιστον, με το πολιτικό ιδεολόγημα της «μόνης σκέψης» εδράζεται στη διεκδίκηση μιας ηγεμονίας που θα στηρίζεται στην ταυτόχρονη διαδικασία του οριακού κοινωνικού κατακερματισμού και του οριζόντιου εκφοβισμού για επερχόμενα δεινά, που, όμως, ενδεχομένως μπορεί και να αποτραπούν  αν, δήθεν, δοθεί η αναγκαία ατομική συναίνεση για τα επιβαλλόμενα δεινά σήμερα.

Αυτή η συναίνεση, που νοείται κυρίως ως παθητικοποίηση και αποχή του λαϊκού παράγοντα από τις εξελίξεις,  επιχειρείται να διαμορφώσει μια ιδιαίτερη «κατά μόνας» σχέση του θύματος με τον θύτη στο έδαφος μιας προσμονής για την ατομική επιβίωση σε ένα νέο περιβάλλον εντελώς θολών αξιών και προσδοκιών.  Σε ιστορικά οριακές, με την έννοια της  επικινδυνότητας, στιγμές, σαν αυτές που ζούμε ως λαός, δηλαδή ως χώρα, σ΄αυτή τη φάση περισσεύουν οι αναφορές, που συνήθως κανείς τις βρίσκει σε πολεμικά ανακοινωθέντα, για τον προφανή λόγο της αυταρχικής επιβολής μιας άκριτης κοινωνικής πειθάρχησης στην πολιτική που συνδιαμορφώνουν κυβέρνηση – Ε.Ε. – ΔΝΤ.  «Έχουμε πόλεμο», χωρίς αναφορά βέβαια στον κοινωνικό – ταξικό χαρακτήρα και στα πραγματικά στρατόπεδα που αντιπαρατίθενται  μέσα σε συνθήκες διεθνούς οικονομικής κρίσης,  αλλά ως δήθεν προσκλητήριο για μια εθνική συμπαράταξη όλων απέναντι σε άδηλους εχθρούς και σε συμφέροντα  περίπου αόρατα.  Είναι αυτονόητη, με αυτή την έννοια, η άκρως ευνοϊκή στάση απέναντι στους εφοπλιστές, την εκκλησιαστική περιουσία, τις μεγάλες εμπορικές επιχειρήσεις, τις στρατιές των «πατριωτών» που απέσυραν τις καταθέσεις, στους βεβαιωμένους φοροφυγάδες, στα διαπλεκόμενα Μέσα.

Πώς απαντιέται, όμως, μέσα σ΄αυτό το σχήμα, η τάχιστα διευρυνόμενη συνειδητοποίηση στο λαό ότι οι ευθύνες για τα ελλείμματα και το χρέος, σε ότι αφορούν στη δικιά μας περίπτωση μέσα στη γενικότερη διεθνή συστημική κρίση, έχουν ονοματεπώνυμο, δηλαδή αναφέρονται σε πράξεις και παραλείψεις επί δεκαετίες τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της Ν.Δ.; Εδώ η επιχειρούμενη απάντηση είναι πραγματικά το κουμπί για τις εξελίξεις στο πολιτικό πεδίο γιατί αναφέρεται  στο κομβικό ερώτημα για το αν θα επιβιώσει και θα αναπαραχθεί ο δικομματισμός και τα κόμματα που μέχρι τώρα τον συγκροτούσαν ή θα ανατραπεί αυτό το σκηνικό με τη λαϊκή παρέμβαση και σε προοδευτική κατεύθυνση.

Η απάντηση του αντιπροέδρου, που συμπυκνώνει όλη την θεωρητική – πολιτική και προπαγανδιστική δουλειά που έχει γίνει επί διετία από τα κέντρα των μνημονιακών πολιτικών, είναι η δημιουργία ενοχών μέσα στο κοινωνικό σώμα, η αυτοενοχοποίηση ενός λαού και κάθε μερίδας της κοινωνικής του διαστρωμάτωσης για «το που έφτασε η χώρα».

Αυτό το παιχνίδι των ενοχών λειτουργεί ως υπέδαφος για την αποδοχή μιας πολύ υποδεέστερης ζωής των πολιτών απ΄αυτή που μέχρι τώρα είχαν με πραγματικά «αίμα και δάκρυα» κατακτήσει. Την αποδοχή επίσης ενός πολύ χαμηλότερου επιπέδου προσδοκιών για το μέλλον των παιδιών και της κοινωνίας μας. Μόνο αυτό; Όχι, ο εξουσιαστικός λόγος για τη δημιουργία ενοχών στο λαό έχει ως βασικό στόχο την πολιτική ασυλία των ελίτ, την οικονομική ασυλία των μεγάλων συμφερόντων και την αδιατάρακτη κερδοφορία σε ευρωπαϊκή και διεθνή κλίμακα αυτών των παραγόντων, όπως π.χ. το τραπεζικό σύστημα, που βρίσκονται στην καρδιά των ευθυνών για την κρίση.

Όταν, λοιπόν, ο αντιπρόεδρος λέει  περίπου ότι «εμείς δεν θα θέλαμε, όπως η ανεύθυνη και άφρων αντιπολίτευση να κάνουμε παροχές και εξαγγελίες προς το λαό, είμαστε τρελοί να τα βάζουμε με το λαϊκό κόσμο;», λέει τη μισή αλήθεια, δηλαδή ένα ακόμα μεγάλο ψέμα. Γιατί η προφανής και συνεχιζόμενη επιλογή, έστω κι αν βλέπουν ότι πηγαίνουν με 200 πάνω σε τοίχο, όπως προσφυώς τους είπε μια συνυπεύθυνη βουλευτίνα τους,  για την εκτεταμένη φτωχοποίηση του λαού και την εκποίηση της χώρας, δεν γίνεται εν κενώ αντιμαχόμενων συμφερόντων. Υπαγορεύεται και υπακούει  στη διεθνή και ευρωπαϊκή  στρατηγική του κεφαλαίου για να πληρώσει ο κόσμος της εργασίας την κρίση και να «επιστραφούν» οι κατακτήσεις των πρόσφατων δεκαετιών.

Υπ΄αυτή την έννοια αποκτούν έννοια και περιεχόμενο ακόμη και ακραίες, εμφυλιοπολεμικής έμπνευσης, εκφράσεις για «την αριστερά που δεν πρέπει να δικαιώσει τις Βρυξέλλες, που αναμένουν μια φλεγόμενη Αθήνα», όπως είπε ο Καρατζαφέρης χθες στη Βουλή, για την επανάληψη από πλειάδα υπουργών της άθλιας ρητορικής για «κάποιους που θέλουν νεκρούς» και για «κόμματα – τραμπούκους». Αποκτούν επίσης νόημα οι ακραίες στοχοποιήσεις συνδικαλιστικών στελεχών όταν δεν υπακούουν στη γραφειοκρατική τελετουργία ενσωμάτωσης στις λογικές του μνημονίου.

Επί της ουσίας επιχειρείται, κεκαλυμμένα,  μια πολιτική εκτροπή με κοινοβουλευτικό μανδύα και σε διεθνή – κεντροευρωπαϊκή «συμπαραγωγή». Αυτή είναι η έννοια του πειραματόζωου στην πολιτική της εκδοχή.  Γιατί έχει φανεί ότι τα όρια ενός λαού μπορεί να δοκιμάζονται δεινά από ακραίες αντικοινωνικές πολιτικές που οδηγούν σε απολύσεις, σε μισθούς πείνας και την αφαίρεση δικαιωμάτων και άρα οι διεθνείς και εγχώριοι σωτήρες μετράνε το σφυγμό μιας όλο και πιο εξασθενημένης κοινωνίας, αλλά αυτό δεν τους αρκεί.

Προετοιμάζουν και προετοιμάζονται για τη συγκρότηση αυταρχικών πολιτικών μετώπων και καταστάσεων, πέρασε απαρατήρητη η ρητορεία του Σαμαρά στη Θεσσαλονίκη για «σαρωτική συνταγματική αναθεώρηση», στο βαθμό που γνωρίζουν ή και αισθάνονται μέσα από τις μαζικές κινητοποιήσεις ότι η ίδια η κοινωνία μπορεί να γίνει και εξεγερμένη. Να έρθουν στην επιφάνεια άκρως ανατρεπτικές ιδέες και νέοι συσχετισμοί πολιτικών δυνάμεων για ριζοσπαστική διέξοδο από την κρίση του συστήματος με ανοικτή την προοπτική για την υπέρβαση του ίδιου του συστήματος σε ευρύτερη κλίμακα από την εθνική μας αναφορά.

Κυριακάτικη Αυγή, 23.9.2011

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: